การเมือง

การเมืองไทย การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ ทักษิณ ชินวัตร

การเมืองไทย พรรคไทยรักไทยของทักษิณได้รับอำนาจจากการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2544 ซึ่งเกือบจะครองเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร ขณะที่นายกฯทักษิณออกนโยบายขนานนามว่า “ทักษิโนมิกส์” เน้นส่งเสริมการบริโภคภายในประเทศ และจัดหาเงินทุนโดยเฉพาะอย่างยิ่งให้กับประชากรในชนบท

โดยทำตามคำมั่นสัญญา รวมทั้งนโยบายประชานิยม เช่น โครงการหนึ่งตำบล ผลิตภัณฑ์เดียว และโครงการ 30 บาท บำบัดทุกโรค รัฐบาลของเขาได้รับการรับรองอย่างสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเศรษฐกิจฟื้นตัวจากผลกระทบของวิกฤตการเงินในเอเชียในปี 2540

ทักษิณกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่ได้รับการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยที่มีวาระดำรงตำแหน่ง 4 ปี และพรรคไทยรักไทยชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2548 อย่างไรก็ตาม การปกครองของทักษิณเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เ

ขาเข้าใกล้การปกครองแบบเผด็จการ “สไตล์ซีอีโอ” การรวมศูนย์อำนาจและการแทรกแซงที่เพิ่มขึ้นของการปฏิบัติราชการพลเรือนทั่วไป แม้แต่รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 ก็ทำให้รัฐบาลมีเสถียรภาพมากขึ้น ทักษิณใช้อิทธิพลของเขา

เพื่อทำลายองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญที่ออกแบบมาเพื่อตรวจสอบและสร้างสมดุลให้กับรัฐบาล เขาข่มขู่นักวิจารณ์และนำสื่อให้แสดงความคิดเห็นในเชิงบวกเท่านั้น สิทธิมนุษยชนโดยรวมเสื่อมโทรม โดย “สงครามยาเสพติด” นำไปสู่การวิสามัญฆาตกรรมมากกว่า 2,000 ราย

ทักษิณจัดการกับความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ด้วยการเผชิญหน้ากันอย่างสูง ความรุนแรงก็ทวีความรุนแรงขึ้น การต่อต้านรัฐบาลทักษิณกลายเป็นที่นิยมในเดือนมกราคม 2549 ด้วยการขายหุ้นของครอบครัวทักษิณในชินคอร์ปอเรชั่นให้กับเทมาเส็กโฮลดิ้งส์

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (PAD) นำโดย สนธิ ลิ้มทองกุล เจ้าของสื่อ เริ่มจัดการชุมนุม กล่าวหาทักษิณทุจริต เมื่อประเทศเข้าสู่วิกฤตทางการเมือง ทักษิณ ยุบสภาผู้แทนราษฎรและจัดการเลือกตั้งใหม่ในเดือนเมษายน อย่างไรก็ตาม

ฝ่ายค้านนำโดยพรรคประชาธิปัตย์ คว่ำบาตรการเลือกตั้ง ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าการเลือกตั้งเป็นโมฆะเนื่องจากการจัดสถานที่เลือกตั้งไม่ถูกต้อง การเลือกตั้งใหม่มีกำหนดในเดือนตุลาคม และทักษิณยังดำรงตำแหน่งรักษาการหัวหน้ารัฐบาลด้วยเมื่อประเทศไทยเฉลิมฉลองการครองราชย์ครบ 60 ปีในวันที่ 9 มิถุนายน 2549

การประท้วงทักษิณ ชินวัตรออกจากตำแหน่ง

ทักษิณประท้วง ชินวัตรลาออก เริ่มขึ้นเมื่อกลางปี ​​2547 ในสมัยรัฐบาลทักษิณ 1 เมื่อกลุ่มคนชื่อ People for the Nation และ the Throne Group และมีการชุมนุมปราศรัยขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 เพื่อ

ครั้งแรกและเริ่มขยายวงกว้างออกไปเมื่อปลายปี 2548 ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการนำของนายสนธิ ลิ้มทองกุล ในรายการภาษาไทยรายสัปดาห์ทาง Modern Nine TV และขยายวงกว้างไปสู่บุคคลในหลากหลายอาชีพในภายหลัง

ในการรณรงค์ขับนี้ มีหลายคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ในบรรดากลุ่มที่ให้การสนับสนุนการลาออกของนายกรัฐมนตรี มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันมากมายเกี่ยวกับกระบวนการและประเด็นของการขับรถ กลุ่มสนับสนุนซึ่งประกอบด้วยคนจำนวนน้อย

รวมทั้งกองคาราวานคนจนและขบวนรถอีเท็นที่เดินทางมาจากต่างจังหวัดได้รวมตัวกันเพื่อระดมกำลังสนับสนุนนายทักษิณ ชินวัตร ที่ยังคงดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อไป โดยลงหลักปักฐานที่สวนจตุจักรและจังหวัดต่างๆ ของประเทศไทย

ผลการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 ซึ่งอดีตพรรคฝ่ายค้าน 3 พรรคคือพรรคประชาธิปัตย์ พรรคมหาชนและพรรคชาติไทยไม่เข้าร่วมการเลือกตั้ง ปรากฏว่าพรรคไทยรักไทย ซึ่ง พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นหัวหน้าพรรค ยังได้รับคะแนนเสียงข้างมาก

แต่ในบางพื้นที่ของอำเภอที่ไม่มีผู้สมัครรายอื่นเข้าแข่งขัน ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยได้รับคะแนนเสียงน้อยกว่าผู้ที่ไม่ได้ลงคะแนนและบัตรลงคะแนนเป็นโมฆะ แต่ท้ายที่สุด การเลือกตั้งครั้งนี้ก็เป็นโมฆะโดยศาลรัฐธรรมนูญ และพระราชกฤษฎีกาให้มีการเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 15 ตุลาคม 2549

 

บทความก่อนหน้านี้ : ประวัติศาสตร์ไทย หลัง พ.ศ. 2544